Volgens het Theravāda-boeddhisme, waartoe het Thais boeddhisme behoort, is elke actieve beëindiging van het leven een schending van de sīla, een ethisch bewust leven. Of we nu verantwoordelijk zijn voor de beëindiging van het leven van een ander, of ons eigen leven, het druist in tegen de principes van de geweldloosheid van het boeddhisme. En alhoewel de intentie van het verzachten van pijn op zich een vorm van compassie kan zijn, is het ook gemotiveerd door een kijk op het leven dat onrealistisch is. De pijn van ziekte is een vorm van karma die sowieso op het pad van de stervende moet komen, en wanneer je het leven beëindigt, zal de stervende die karma alsnog op een later moment moeten ervaren.
Het is echter wel belangrijk om één nuance hier aan te brengen: Thais-boeddhistische leraren accepteren over het algemeen wel passieve euthanasie, waarbij een behandeling wordt stopgezet, of reanimatie niet langer wordt gedaan en het leven zijn natuurlijke verloop begaat.
Het belangrijkste op het einde van het leven is om de stervenden ook emotioneel en spiritueel te begeleiden, troost, steun en wijsheid te bieden in dit belangrijk scharnierpunt van leven en dood. Hierbij kan het delen van boeddhistische wijsheid, het laten luisteren naar boeddhistische gezangen of voordrachten (indien gewenst), en het leren van meditatie zeer cruciaal zijn.